top of page
Η Έμιλυ Λουίζου, μια νεαρή σκηνοθέτιδα που ζει και εργάζεται στο Λονδίνο, αλλά μας έχει δείξει την ενδιαφέρουσα σκηνική της πρόταση αρκετές φορές και στην Ελλάδα, μας το συστήνει και το σκηνοθετεί. [...] Η Έμιλυ Λουίζου καθοδήγησε με διορατικότητα και ευαισθησία τους ηθοποιούς της, οι οποίοι υποστήριξαν με αυτοθυσία σχεδόν το απαιτητικό αυτό έργο. [...] Ένα πολύ ενδιαφέρον σύγχρονο έργο, μια καθαρή παράσταση που αναδεικνύει το πολυεπίπεδο κείμενο, το ρυθμό του, τις ανατροπές του, τα σκοτεινά και τα φωτεινά σημεία του.
Η σκηνοθεσία της Έμιλυ Λουίζου αξιοποιεί με ευφυΐα τον χώρο, επιτρέποντας στους ηθοποιούς να κινούνται διαρκώς, να γεμίζουν τη σκηνή με την παρουσία τους. Οι αλλαγές χρόνου και τόπου επιτυγχάνονται μέσα από μικρές, ακριβείς κινήσεις και τη χρήση των κοστουμιών, δημιουργώντας μια σχεδόν χορογραφημένη ροή.
Με την επιδέξια σκηνοθεσία της Έμιλυ Λουίζου, πάνω στην στακάτη μετάφραση της Τζούλιας Διαμαντοπούλου, το «BACON» είναι μια συναρπαστική και αμφιλεγόμενη ιστορία δύο παιδιών στα πρόθυρα της ενηλικίωσης. Οι δύο ηθοποιοί εισέρχονται στα σώματα προβληματικών εφήβων, που προσπαθούν να καταλάβουν τον κόσμο και την θέση τους σε αυτόν. Η σκηνοθέτις χτίζει έναν οριοθετημένο χώρο, όπου οι ήρωες δεν έχουν διέξοδο. Η κίνηση και ο ρυθμός λειτουργούν σαν παλμός. Η σκηνή γίνεται πεδίο σύγκρουσης, σχεδόν χορογραφημένο (κίνηση Ιόλης Φιλιππακοπούλου), όπου το σώμα ηγείται της λέξης. [...] Με καθήλωσε πραγματικά.
Η σκηνοθεσία της Έμιλυ Λουίζου επενδύει στη σωματικότητα, ενώ το έξυπνο σκηνικό της Νίκης Ψυχογιού λειτουργεί ως ο απόλυτος νοηματικός πυλώνας. Ο μεταλλικός κόκκινος σκελετός που δεσπόζει στη σκηνή μεταφράζει οπτικά τη συγκλονιστική φράση του έργου "οι άνθρωποι φτιάχνουν τις δικές τους φυλακές". Είναι ένας χώρος εγκλωβισμού, ένα ψυχικό κλουβί όπου η κούνια στο κέντρο υπενθυμίζει ειρωνικά την αθωότητα που χάθηκε βίαια. Το "Bacon" είναι ένα έργο-γροθιά, που καταφέρνει να γίνει απόλυτα άμεσο και να συγκινήσει λόγω των ερμηνειών του. [...] Μια αληθινή κατάθεση ψυχής, που σε αφήνει με το ερώτημα: πόσο εύκολα η ανάγκη για αγάπη μετατρέπεται σε πράξη βίας;
Η Λουίζου επιλέγει μία λιτή αλλά απόλυτα εστιασμένη σκηνοθεσία. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται σε σκηνογραφικές υπερβολές, αλλά: στην σχεδόν χορογραφημένη βία και την σωματικότητα των ηθοποιών. Κάθε σκηνή ανεβάζει την ένταση μέχρι το σημείο που ο θεατής νιώθει άβολα, εκεί ακριβώς επιμένει. Η επιλογή της να τοποθετήσει τους ηθοποιούς ήδη στον σκηνικό χώρο πριν την έναρξη της παράστασης σε μια κατάσταση οικειότητας, λειτουργεί συνειδητά ως διάρρηξη της θεατρικής σύμβασης. Έτσι, το κοινό έρχεται αντιμέτωπο όχι με τους ρόλους, αλλά με τα σώματα των ερμηνευτών σε μια σχεδόν καθημερινή, ανεπιτήδευτη συνθήκη.
TV Interview to MAD TV for TICK, TICK, BOOM! (Athens, January 2026)
Watch the whole interview here.
Radio Interview to ERT for TICK, TICK, BOOM! (Athens, January 2026)
Listen to the whole interview here.
Η παράσταση που σκηνοθέτησε η νεαρή Έμιλυ Λουίζου, στην πρώτη της συνεργασία με την Εναλλακτική Σκηνή, «τρέχει» με χίλια. Υποσχέθηκε να στήσει ένα ξέφρενο πάρτι γεμάτο δυνατές στιγμές, σφιχτές αγκαλιές, έντονες συγκινήσεις και αξέχαστα τραγούδια και τα κατάφερε. Το ελληνικό «Tick, Tick… Boom!» έχει ρυθμό, ακροβατεί ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ανάμεσα σε χιουμοριστικά περάσματα και δραματικές κορυφώσεις. [...] Αν βρείτε εισιτήρια (θα παίζεται μέχρι τις 11 Ιανουαρίου) μην το χάσετε. Η μουσική του χρονοκάψουλα θα σας μεταφέρει σε μια δεκαετία, όχι και τόσο μακρινή και θα ακούσετε τη φωνή μιας άλλης γενιάς –ή ίσως της δικής σας– να μιλά και να τραγουδά για πράγματα και καταστάσεις τόσο μα τόσο σημερινά που θα σας φέρουν δάκρυα στα μάτια πότε από τα γέλια και πότε από συγκίνηση…
Η σκηνοθεσία της Έμιλυ Λουίζου είναι πραγματικά εμπνευσμένη. Το βάθος της σκηνής, με την κουρτίνα απ’ όπου εμφανίζονται οι ηθοποιοί, δημιουργεί μια αίσθηση παιχνιδιού ανάμεσα στη ζωή και το θέατρο. Οι μαριονέτες χαρίζουν μερικές από τις πιο απολαυστικές στιγμές, ενώ η εικόνα της Δανάης Βασιλοπούλου στην κορυφή της τούρτας, με τη σκιά της πίσω να θυμίζει μπαλαρίνα σε μουσικό κουτί, είναι από τις πιο ποιητικές και δυνατές εικόνες της παράστασης. Η χωροθέτηση είναι απόλυτα μετρημένη: το πιάνο δεξιά, οι υπόλοιποι μουσικοί αριστερά, όλα τακτοποιημένα με ακρίβεια, σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι που μετρά αντίστροφα. Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση βαθιά ανθρώπινη, συγκινητική και απολύτως σύγχρονη. Μια υπενθύμιση ότι ο χρόνος κυλά ασταμάτητα, αλλά όσο «τικ-τικ» κι αν ακούγεται, αξίζει να τον ζούμε με αλήθεια, τόλμη και πάθος.
Interview to VIMA-GAZINO for TICK, TICK, BOOM! (Athens, December 2025)
Read the whole interview here.
Video Interview to Euro-News for TICK, TICK, BOOM! (Athens, December 2025)
Read the whole interview here and watch the video interview here.
Interview to Athinorama for TICK, TICK, BOOM! (Athens, December 2025)
Read the whole interview here.
Interview to KATHIMERINI for TICK, TICK, BOOM! (Athens, December 2025)
Read the whole interview here.
Interview to ERT-NEWS for TICK, TICK, BOOM! (Athens, December 2025)
Read the whole interview here.
Η Έμιλυ Λουίζου φωτίζει με αλληγορικό αλλά και βαθιά ανθρώπινο τρόπο την ηθική και πολιτική τύφλωση της σύγχρονης κοινωνίας. Ένα συγκλονιστικό ταξίδι μέσα στο σκοτάδι της ανθρώπινης συνείδησης. [...] Η σκηνοθεσία της Λουίζου κινείται με μαεστρία ανάμεσα στον εφιάλτη και την ποιητικότητα, τον ρεαλισμό και την αλληγορία. Με έντονη σωματικότητα, υψηλή ένταση και κινηματογραφικό ρυθμό που θυμίζει θρίλερ, η παράσταση αποτυπώνει με οξύτητα την κλιμάκωση του φόβου και της απανθρωπιάς. Η Λουίζου στήνει ένα θέατρο συνόλου, με έντονα σωματικά στοιχεία και ένα σκηνικό που μετατρέπεται σε πεδίο μάχης για την επιβίωση αλλά και την αξιοπρέπεια. [...] Αν η τέχνη μπορεί ακόμη να ταρακουνήσει συνειδήσεις, τότε η παράσταση της Έμιλυ Λουίζου είναι η απόδειξη. Ένα σκοτεινό έργο που μας βοηθά να δούμε πιο καθαρά.
Η Έμιλυ Λουίζου κρατά το κοινό ακριβώς σε αυτή τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον τρόμο και την ελπίδα. Το σκοτάδι δεν είναι απλώς σκηνικό, είναι ψυχολογική συνθήκη. [...] Η Έμιλυ Λουίζου μέσα από την έντονη σκηνοθετική της ματιά δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Μέσα από ένα καθηλωτικό κοινωνικό θρίλερ, η παράσταση μας ρωτά τι θα κάναμε εμείς αν βρισκόμασταν σε εκείνη την πόλη. [...] Η «Πόλη των Τυφλών» είναι μια σφιχτά δεμένη, ποιητική και βαθιά πολιτική παράσταση. Με σκηνοθετική τόλμη και θεατρική ένταση, βυθίζει τον θεατή στο ηθικό σκοτάδι μιας κοινωνίας που έχει χάσει τον προσανατολισμό της — μόνο για να του θυμίσει ότι ακόμη υπάρχει ελπίδα, φτάνει να έχουμε το θάρρος να την κοιτάξουμε κατάματα.
" Η παράσταση αποτέλεσε την πιο ολοκληρωμένη πρόταση εκ μέρους των Ελλήνων καλλιτεχνών και χάρη στην εξαιρετική πρώτη ύλη της, δηλαδή το πρωτότυπο βιβλίο του Πορτογάλου συγγραφέα. [...] Πάνω στη λειτουργική διασκευή του Στίβενς, η Έμιλυ Λουίζου έστησε ένα εφιαλτικό σύμπαν. Η σκηνοθέτρια καθοδήγησε ωραία την πολυπληθή ομάδα της μέσα στο ψυχρό, λευκό και αποστειρωμένο, σκηνικό της Θάλειας Μέλισσα, που αποδείχτηκε εύστοχη σκηνογραφική επιλογή, ειδικά στην αποτύπωση του χώρου και του αισθήματος της σκηνής της καραντίνας στο εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο.
Η σκηνοθέτιδα Έμιλυ Λουίζου έστησε μια παράσταση που απέδωσε ισχυρά την ατμόσφαιρα του βιβλίου. [...] Η Έμιλυ Λουίζου αξιοποίησε την εύστοχη διασκευή του Σάιμον Στίβενς, που μετέδωσε όλες τις αποχρώσεις του βιβλίου του Σαραμάγκου, ακόμα κι αν, αυτονόητα, απομακρύνθηκε από το λογοτεχνικό του ύφος και έστησε αυτό το σκηνικό βίας, τρόμου, απελπισίας, φρίκης και των αξιών που επιμένουν να αντιστέκονται. [...] Συνολικά ήταν από τις επιτυχημένες ελληνικές παραγωγές του Φεστιβάλ ως τώρα, που προσέγγισε επιτυχώς και το βιβλίο του Σαραμάγκου. Και μακάρι να παρουσιαστεί σε κάποια σκηνή, την ερχόμενη σεζόν.
.png)
.png)
Radio Interview for ERT, April 2024
Listen to the interview here.
Η ΄Εμιλυ Λουίζου, από τη νέα γενιά σκηνοθετών, η οποία έρχεται με τη δυναμική του επίσης σκοτεινού νουάρ ψυχολογικού θρίλερ «Labor» που παρουσιάστηκε στο Θέατρο Πορεία και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, πάτησε σε αυτήν την ποιητική δωρικότητα του κειμένου. Εκμεταλλεύτηκε το φυσικό σκηνικό περιβάλλον του θεάτρου προσθέτοντας ως μοναδικό φωναχτό σκηνικό στοιχείο μια καθρέφτινη αιχμηρή αχτίνα-ποτάμι στην Ορχήστρα (σκηνογραφία Θάλεια Μέλισσα), και άπλωσε σε όλα τα επίπεδα ερμηνευτικά, κινησιολογικά (Ιόλη Φιλιππακοπούλου), ενδυματολογικά (Νίκη Ψυχογιού) και εκφραστικά το σκοτάδι των ψυχών των ηρώων μέσα στις ατμόσφαιρες των φώτων της Χριστίνας Θανάσουλα.
Η σκηνοθεσία της Έμιλυς Λουίζου (που είχε δείξει ήδη ωραία δείγματα γραφής με το "Labor", στο θέατρο Πορεία) είχε χαρακτήρα, δημιούργησε ατμόσφαιρα κι ένα ολοκληρωμένο αισθητικό σύμπαν και απέσπασε πολύ καλές ερμηνείες (Αιμιλιανός Σταματάκης, Σύρμω Κεκέ, Νεφέλη Κουρή κ.ά.), μαρτυρώντας ότι θα μας απασχολήσει γόνιμα και στο μέλλον
Ήταν η δεύτερη σκηνοθεσία αυτής της νεαρής καλλιτέχνιδας που παρακολουθώ, η οποία ζει και εργάζεται στη Βρετανία. Μου είχε αφήσει πολύ θετικές εντυπώσεις από την πρώτη φορά. Και αυτή, τη δεύτερη, επιβεβαίωσα ότι είναι μια σκηνοθέτιδα που ξέρει να στήνει παραστάσεις, με ρυθμό και σασπένς (μάλλον της αρέσει το σασπένς) να διδάσκει τους ηθοποιούς, να δημιουργεί ένα σύμπαν άκρως θεατρικό. Στην προκειμένη παράσταση, συνδιαλέχτηκε ταιριαστά με το κειμενικό πλαίσιο του Γιάννη Σκαραγκά, ο οποίος επίσης έδωσε ένα ενδιαφέρον κείμενο, με προεκτάσεις μυστηρίου και ψυχολογίας. Το αποτέλεσμα ήταν μια έξυπνη και φρέσκια πρόταση για το πλαίσιο αυτού του θεματικού κύκλου. Είμαι σίγουρη ότι θα μας δείξει ενδιαφέροντα δείγματα δουλειάς της και στο μέλλον.
A fable-cum-horror story, atmospherically directed by Emily Louizou.
Emily Louizou's bracing production for Collide ensures the issues are pungent and honours Kaiser’s earnest plea for the common good... Collide are clearly a company to keep an eye on.
Visually striking monologue about the pressures of modern life on women... Emily Louizou’s production makes effective use of Collide Theatre’s trademark movement and striking visuals. Louizou threads some beautiful moments through the text. She and Filippakopoulou devise interludes in which the two Daphnes mirror each other, then break out of sync; there is a terrific, horror-filmic scene in which Filippakopoulou emerges from the wardrobe in a twisted, grotesque form. Amy Hill’s lighting, with garish, shifting pools of illumination, conjures the club where Daphne works, while also suggesting synapses flashing and fizzling in her brain. It is a beautiful design, bringing a constant sense of uneasy motion.
[...] It is a wonderfully weird piece of theatre.
"Part-drama and part-dance, Metamorphosis uses powerful visuals to create an unsettling and arresting experience [...] The great strength of Louizou’s direction is in how she encourages the audience to identify with Gregor. Metamorphosis is a fantastic show, presenting a fresh and original take on Kafka that will please both the knowledgeable and the curious."
PlaysToSee (2019)
"A really gripping production...Director Emily Louizou both asks for and gets a huge amount from her cast."
"A fascinating performance of an adaptation of an amazing play."
LondonTheatre1 (2016)
Η Έμιλυ Λουίζου, μια νεαρή σκηνοθέτιδα που εργάζεται και δημιουργεί στο Λονδίνο, αλλά θα θέλαμε πολύ να ξαναδούμε σκηνοθεσία της στην Αθήνα, παρουσίασε μια παράσταση που πραγματικά αφηγήθηκε, σκηνικά, και τη δράση και τους χαρακτήρες του έργου, έδωσε στοιχεία θρίλερ στο στόρι, καθοδήγησε εξαιρετικά τους ηθοποιούς της... Η σκηνοθεσία της είχε άξονα, είχε ρυθμό και αισθητική και είδαμε τρεις έξοχες ερμηνείες επί σκηνής.
Το υλικό της Τσιρούκη ευτυχεί στα χέρια της Έμιλυς Λουίζου. Η σκηνοθέτρια δίνει την εικόνα που αξίζει στο τολμηρό κείμενο και αυτό που βλέπει ο θεατής στο θέατρο «Πορεία» είναι πραγματικά μοντέρνο, αληθινά διαφορετικό. Ο ρυθμός του κειμένου «κόβεται» με την ακρίβεια που προστάζει και το πολύχρωμο, κρυφό, σύμπαν του έργου οπτικοποιείται όπως του αξίζει. Ο φουτουριστικός, φαουστικός, κόσμος του «Labor» παίρνει το κατάλληλο σχήμα από τη Λουίζου.
Το «Labor» είναι μια παράσταση που πρέπει να δείτε στο θέατρο «Πορεία».
Παρανοϊκό και καθηλωτικό. Σκοτεινό και πολύχρωμο. Θα μπορούσα να μιλήσω για μία αλμοδοβαρική προσέγγιση στη σκηνοθετική ματιά της Έμιλυ Λουΐζου, αλλά δε θα ήταν αυτή η αλήθεια. Γιατί η κ. Λουΐζου δημιουργεί μία κινηματογραφική ροή στη σκηνή του θεάτρου, που σου κόβει την ανάσα, σου παίρνει την ανάσα, δημιουργώντας ένα αλλόκοτο, αλλοπρόσαλλο, παράλογο σύμπαν, στο οποίο οι θεατές βυθίζονται ανυποψίαστοι. Η σκηνοθεσία υπηρετεί πιστά αυτά τα στοιχεία του κειμένου της Ανθής Τσιρούκη και γεννά κάτι καινούργιο, δημιουργώντας ένα αυθεντικό έργο τέχνης οι ρίζες του οποίου βρίσκονται στον τρόμο, στο θρίλερ κι όσο αυτές οι ρίζες ανθίζουν μπλέκονται με τον υπερρεαλισμό και καρποφορούν τον πόνο, την απώλεια και την σκληρότητα που βρίσκεται σε κάθε τραγωδίας.
bottom of page